Olga Observeert: Gehannes met HANdleidingen

Ik ben een onverbeterlijke uitsteller. Al maanden kregen we mailtjes over de veranderende situatie betreft wifi op de HAN en welke stappen we moesten volgen. Iets met ‘Geteduroam’. Ik schoof het voor me uit. Want ik spotte de bijbehorende handleiding met veel stappen erin en ik heb iets tegen handleidingen. Instant weerstand.

Dat is heel onhandig. Vraag maar aan mijn keukenmachine, die altijd eerst toegetakeld en vervloekt wordt, omdat ik gewoon ‘op gevoel’ en met mijn boerenverstand begin met hakken en raspen, en opzetstukken dus scheef of verkeerd in zo’n peperdure machine duw. Als het echt niet anders kan, pak ik de gebruiksaanwijzing erbij en wat blijkt? Daar staat vaak heel goed uitgelegd hoe het moet. Oeps.

Ondertussen logde ik een paar maanden lang in op wifi via ‘HAN Guest’, een omslachtig en belachelijk proces voor iemand die al 19 jaar op de HAN werkt. Tot vandaag. In één rechte lijn liep ik naar ASK HAN ICT, waar een rustige meneer met een paar simpele klikken wifi regelde. Twee minuten werk, niet eens.

Maar leer ik hiervan? Nee, natuurlijk niet. Dat is deels te wijten aan mijn neurodivergente hersenen. Iemand die een nieuw bordspel aan me uitlegt? Horror. Belastingaangifte doen? Mijn hersenen doen pijn van irritatie. Verlofkaart invullen? Huilen van verveling. Iemand die een verhaal vertelt waar ik de clou allang voel aankomen: lijdensweg.

Dit is slechts een kleine, oppervlakkige greep uit mijn zelf-saboterende brein, waarin sowieso altijd 83 tabbladen openstaan, muziek standaard op repeat staat en er ineens *plop* een herinnering uit 2009 bovendrijft. Dit alles terwijl ik in een vergadering zit, waarbij ik zowaar nog kan volgen waar het over gaat én zelfs zinnige (en soms onzinnige…) bijdrages lever.

Net las ik een mail over de overstap naar een nieuw HR-systeem op de HAN. “We vragen iedereen een nieuwe werkwijze aan te leren”. “NEEEE! NIET ALWEER, IK WIL DIT NIET!”, denk ik, behoorlijk overtrokken en uiterst kinderachtig ook, maar nog na-rillend van dat wifi-gezeik.

Sowieso gebeurt er een hoop in mijn bovenkamer als ik zo’n mail verwerk. Zo lees ik dat het nieuwe systeem ‘SAP SuccessFactors’ heet. Afgekort: SAP SF. Ten eerste: mijn jeukwoordensensor is direct getriggerd, maar óók: waar staat SAP voor? Wordt nergens uitgelegd. Dan: hoezo noemt een bedrijf een systeem ‘SuccessFactors’? Nogal arrogant en op de zaken vooruitlopend. Waarom staat daar ‘success’ en ‘factors’ aan elkaar? Wil je vervolgens bekend staan als SAP SF? Zo. Veel. Vragen.

Ondertussen worstel ik me ook door mailtjes over Koersbeeld, Stafdirectie MC, kolom dit, kolom dat, POOH en RV’s en werk ik in Teams, OneDrive, Sharepoint, Brightspace en Microsoft Office 365. Oh, en vergeet ARDA niet! Soms ben ik drukker met dingen installeren, uitpluizen, leren, bewerken, invullen en updaten, dan dat ik bezig ben met mijn daadwerkelijke werk.

Laat staan dat we ook geacht worden te verschijnen op meetings als de Weekstart, ‘Buzzdag’ en ‘Warm Welkom’ (jeuk!), en op SB-lunches (heten die nu dan Stafdirectie-lunches?), studiedagen en teamvergaderingen. Daarom ben ik vaker niet dan wel aanwezig bij al die bijeenkomsten: ik ben óf bezig met mijn daadwerkelijke werk, óf ik ben mailtjes aan het lezen die mijn brein onnodig maar dwangmatig in beslag nemen en tevens zorgen voor ontwijkend gedrag.

Goed, dan ga ik nu het nieuwe HR-systeem verkennen. Het zal wel moeten, want alleen daarin kan ik bij mijn jaaropgaaf. Je weet wel, die je nodig hebt voor je belastingaangifte. Die je altijd vóór 1 april geregeld moet hebben. Zucht.

Er gebeurt veel op de HAN én in het leven, en SAM-redacteur Olga vindt er meestal het hare van. Driewekelijks deelt ze wat haar opvalt, irriteert, amuseert of verwondert.