Meer dan een sticker
Heidi Michielse is servicespecialist Academie IT en Mediadesign (AIM). Zij heeft moeite met een sticker op damestoiletten bij de HAN met informatie over menstruatieproducten. Heidi denkt dat dat anders kan. En ze legt uit hoe.
Sinds kort hangt er op het damestoilet een sticker die vertelt waar je menstruatieproducten kunt halen. Elke keer dat ik die sticker zie, triggert dat iets in mij. Niet per se vanwege de boodschap, maar vooral vanwege de vragen die de sticker bij mij oproept.
Waarom nu ineens deze afbeelding?
Is er een nieuwe regel die zegt dat je moet laten weten dat er géén menstruatieautomaat aanwezig is? Of is het gewoon een praktische reminder: “Vergeet je tampon niet mee te nemen”? Ik kan het niet helemaal plaatsen — maar het triggert wél iets groters.
Want stel je eens voor dat je opgroeit in een omgeving waar menstruatie nog steeds een beladen onderwerp is, omgeven door schaamte. Dan voelt het misschien helemaal niet vanzelfsprekend om je maandverband of tampons uit een automaat te halen waar anderen ook hun Billycup vandaan halen. Je staat daar dan nét even te zichtbaar. Lekker midden in de wandelgangen of de centrale hal. Ik kan me zo voorstellen dat dat niet voor iedereen een laagdrempelige of comfortabele ervaring is.
Menstruatiearmoede
De discussie over menstruatiearmoede is inmiddels gelukkig niet nieuw meer. We weten dat het bestaat, dat het ongemak veroorzaakt, dat het mensen beperkt. En we weten óók dat toegang tot producten simpelweg noodzakelijk is — net zo vanzelfsprekend als zeep en handdoeken op de toiletten.
Waarom doen we dit eigenlijk niet anders?
Hoe mooi zou het zijn als de HAN kan zeggen:
“Bij ons heeft iedereen toegang tot menstruatieproducten. Punt.”
En dat kan op zo veel manieren:
- een klein vakje of kastje – al dan niet op het toilet
- een plek bij de receptie
- een “menstruatiebibliotheek” zoals de boekenkastjes die je op straat ziet; dit kan ook een kluisje zijn specifiek voor dit doel
- of een initiatief waarbij medewerkers en studenten zelf producten doneren
Bij de Intratuin hangt langs het wandelpad zo’n kastje, voor iedereen toegankelijk. Het zou niet alleen mooi zijn, maar ook nodig dat we op de HAN vooroplopen en zoiets ook realiseren. Als voorbeeldfunctie in een maatschappelijk betrokken wereld waar we ongelijkheid willen aanpakken.
Het zou de HAN als organisatie sieren. Het is inclusief, mensgericht en toont dat we écht zien wat onze community nodig heeft. En het hoeft niet groot of duur te zijn — alleen bewust, warm en praktisch. Een plek waar je iets kunt pakken als je het nodig hebt, en waar je ook iets kunt achterlaten om anderen te helpen.
Misschien is het tijd om een stapje verder te zetten dan alleen een sticker plakken.
Scrol naar beneden voor meer ingezonden brieven van HAN-studenten en -medewerkers. Of ga naar het menu bovenaan de pagina, en ga via ‘Lees’ naar ‘Ingezonden’.
Alle reacties (2)
Reageren? Hou je dan wel aan de spelregels.
Ferhat
Je stuk raakt absoluut een belangrijk thema, maar ik denk wel dat het goed is om één nuance toe te voegen, juist om het beeld compleet te maken. Zoals het nu wordt geschetst, lijkt het alsof die sticker een losstaand of plots initiatief is. Terwijl er in werkelijkheid al een traject aan vooraf is gegaan waarin dit onderwerp juist wél is aangekaart en opgepakt. Vanuit de studentgeleding zijn er de afgelopen periode concrete stappen gezet om menstruatieproducten beter bespreekbaar én toegankelijk te maken. Die sticker is daarin een eerste zichtbare uiting, geen eindpunt. Ik krijg daardoor een beetje het gevoel dat hier mogelijk sprake is van een informatieachterstand. Dat is op zich niet gek ,dit soort processen spelen zich vaak deels achter de schermen af , maar het is wel belangrijk om te benoemen. Zeker omdat ook de groep die dit onderwerp oorspronkelijk heeft aangekaart, heeft aangegeven blij te zijn met de stappen die inmiddels gezet zijn. Dat neemt niet weg dat je bredere punt overeind blijft. De vragen die je stelt over toegankelijkheid, schaamte en hoe laagdrempelig voorzieningen écht zijn, zijn terecht. Sterker nog: dat zijn precies de vraagstukken waar nu verder naar gekeken wordt. Maar juist daarom is het denk ik belangrijk om het niet te framen als “we doen alleen een sticker en verder niets”. We zitten midden in een ontwikkeling. De eerste stappen zijn gezet, het onderwerp staat op de agenda, en er is beweging. De volgende stap is om dit verder uit te bouwen naar structurele en inclusieve oplossingen, en daar wordt ook al naartoe gewerkt. Kortom: de ambitie die je uitspreekt is terecht, maar het proces is al in gang gezet. Het is nu vooral zaak om dat proces samen verder te brengen.
Earle Haas
Er bestaat zoiets als een MUP (Menstruatie Uitgifte Punt) vanuit het armoedefonds. Deze is zonder kosten te realiseren in elk pand. Wat houdt de HAN tegen.