Bridget Kievits: Bang voor de kapper

Bridget blogt

Afgelopen zaterdag moest ik naar de kapper. Ik vind het een crime. Ten eerste duurt het altijd lang (kleuren, knippen, wassen, föhnen) en dat vind ik zonde van mijn vrije dag – 2,5 uur naar de filistijnen. En ten tweede ben ik altijd een beetje bang voor de kapper. Doe ik het goed, als klant? Dat is zo’n beetje de onderstroom waarmee ik in de stoel zit.

Ik maak me zorgen of ik duidelijk genoeg kan maken wat ik wil. En als de kapper in kwestie een tikkeltje dominant is (en zijn ze dat eigenlijk niet altijd?), durf ik dan nog te zeggen dat ik het net iets anders wil? Iets korter, of juist in de nek iets langer? Dat zijn zo van die kleine neuroses waar ik mee behept ben.

En dan heb ik het nog niet eens over het probleem van De Conversatie. Moet ik hem tot een gesprek verleiden, en zo ja, waar moet dat dan over gaan? Ook dit keer klonk uit alle andere kappersstoelen een gezellig geklets en gekwetter – de koetjes en kalfjes vlogen door de lucht. Het ging over vakanties, over de nieuwe mode van de pofmouw, over de voor- en nadelen van de Hello Fresh-box, kinderen die eindexamen moeten gaan doen en qua leren niet vooruit te branden zijn maar gamen, nou breek me de bek niet open….., enzovoort. Het leven in al zijn glorie werd aan de verschillende kappersstoelen besproken. En mijn kapper? Die zweeg. En ik dus ook.

Al zwijgend dacht ik de hele tijd koortsachtig: waar zal ik het eens over hebben? Wat is nou een leuk onderwerp? Totdat hij plotseling, vrij out of the blue vroeg of ik nog leuke dingen ging doen, dit weekend. En dat sloeg bij mij weer helemaal dood, want het enige dat ik kon melden was dat we zondag vrienden te eten kregen. “O leuk”, zei hij, duidelijk niet onder de indruk. Waarop ik er nog iets van probeerde te maken door te zeggen dat ik uitgebreid voor ze ging koken, en dat ik dat heel erg leuk vond om te doen. “O”, zei hij weer, wederom not impressed. Om het gesprek toch gaande te houden vroeg ik toen aan hem of hij wellicht ook van koken hield. Nee, zei hij toen. Einde gesprek. En toen moest ik nog anderhalf uur.

Alle reacties (3)

Raoul van Etten

Hoi, Vervelend Bridget. Ikzelf ben altijd binnen 10 minuten klaar. Het enige pijnlijke vind ik altijd dat de kapster vraagt wel kapsel ik zou willen. Dit klinkt alsof ik in een boek weer een mooi kapsel kan uitkiezen. Mijn standaard antwoord is doe maar 1 cm eraf. Dat is binnen 10 minuten gebeurd. De knipbeurt eindigt altijd met een spiegel met de vraag wat ik ervan vindt. Ik zie dan altijd mijn kale achterhoofd waar ik niet blij van wordt. Enfin, de hele operatie duurt maar 10 minuten. Dat valt dus wel mee.

likes Reageer

Raoul van Etten

Ai, twee x wordt ipv word

likes

Bridget Kievits: De laatste loodjes - SAM by HAN

[…] Bridget Kievits is lid van het College van Bestuur van de HAN. Zij heeft sinds november 2018 elke drie weken een blog voor SAM geschreven en gaf ons zo een inkijkje in de werkzaamheden van het CvB. Bridget bezit het talent van het observeren en de kunst van het omschrijven van mensen en gebeurtenissen om haar heen, van studenten tot buschauffeurs. Dit is haar laatste blog. Lees haar vorige bijdrage hier. […]

likes Reageer

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen