Archiefduik: Jeremy dronk als HAN-student thee met Willem Alexander en Máxima: “Altijd een goed verhaal”

De HAN bestaat 30 jaar. SAM duikt in het archief van voorloper Sensor magazine. Hoe gaat het met de HAN-studenten en -medewerkers van toen? Deze keer: Jeremy Kreefft, die in 2008 een Appeltje van Oranje ontving uit handen van prinses (nu koningin) Máxima en prins (nu koning) Willem Alexander. 

Koninklijk paar

“Zal ik Willem Alexander even appen of hij achttien jaar later weer met mij op de foto wil?” grapt Jeremy. Dan: “Ik vrees dat we het met een schilderij of foto moeten doen.” Het toeval wil dat het koninklijk paar op de dag van het interview hun 24^ste huwelijksverjaardag viert. “Ze hebben dus wel wat beters te doen”, lacht Jeremy.

Drugs en drank

We gaan terug naar 2008. Jeremy is al een tijdje vrijwilliger bij Stichting Boy 4-ever en tweedejaarsstudent aan de opleiding Maatschappelijk Werk & Dienstverlening. “In mijn eerste studiejaar liep ik stage bij Boy 4-ever: dit Jongeren Informatie Punt (JIP) stond in Venlo bekend om het kleinschalige, laagdrempelige karakter. Het was opgericht door Wil Vousten. Haar zoon Boy kwam om het leven door drugsgebruik. Ze wilde andere jongeren hiervoor behoeden en hen op een vrijblijvende manier informeren over drugs en alcohol. Bovendien wilde ze jongeren met de meest uiteenlopende culturele achtergronden bijeen brengen.”

Oprechte verbinding

Het houdt in dat Jeremy al vroeg in zijn opleiding met zijn neus in de hulpverleningsboter viel: eerst als stagiair en later als vrijwilliger. “Van Wil leerde ik het meest belangrijke aan werken in de hulpverlening: handelen vanuit je hart, vanuit compassie”, vertelt Jeremy. “Zo kun je oprechte verbinding maken. Pas dan gaat iemand advies van je aannemen en openstaan voor hulp. Dat gegeven heb ik mijn hele loopbaan meegenomen.”

Geen gedonder

Deze menselijke werkwijze kwam niet alleen naar voren in de huiskamerachtige sfeer in het opvanghuis van Boy 4-ever, maar ook in acties op straat. Jeremy: “Op Valentijnsdag bakten we bijvoorbeeld een hartjestaart en deelden deze uit om contact te leggen met buurt- en hangjongeren. Het gesprek kwam daardoor vanzelf op gang.” Boy 4-ever was dan ook geen officiële hulpverleningsorganisatie, maar juist dát verlaagde de drempel. “Je kon gewoon bij ons binnenlopen. Al waren er natuurlijk wel regels: iedereen respecteert elkaar: géén gedonder.”

Niemand is beter dan de ander

Zo hingen ‘Lonsdale-jongeren’ (een term voor jongeren die zich begin 2000 associeerden met extreemrechtse of xenofobe denkbeelden en het kledingmerk Lonsdale als uniform droegen) samen met moslimjongeren in één ruimte. “We waren daar heel duidelijk over: iedereen hier heeft dezelfde problemen, zoals drugs, drank en ellende thuis, dus niemand is beter dan de ander.”

Appeltjes van Oranje

De stichting komt op de radar van het Oranjefonds, dat jaarlijks Appeltjes van Oranje (bronzen beeldjes) en een geldbedrag toekent aan projecten die als doel hebben om ontmoetingen te bevorderen tussen verschillende groepen in de samenleving. Boy 4-ever voldeed ruimschoots aan dat criterium: wekelijks kwamen er zo’n 250 jongeren langs bij het inloophuis.

Probleemjongere in het paleis

Wil neemt naast familie- en bestuursleden en Jeremy ook stagiairs mee naar de appeltjesuitreiking, waaronder HAN-student Kim Dekkers, en een aantal jongeren. Nog een teken van haar hart voor het werk, aldus Jeremy. “Hoe tof is het om als ‘probleemjongere’ met weinig perspectieven, de koningin, prins en prinses te ontmoeten op een paleis? Dan kun je nog zo stoer doen of niet koningsgezind zijn: als je daar staat, is het gewoon bijzonder. Weinig mensen maken dat mee. Wil wist dat dit een positieve impact had op deze jongeren.”

Klamme handjes en nette pakken

In het interview in Sensor wordt uitgebreid verslag gedaan van de uitreiking in paleis Noordeinde. Er wordt gerept over klamme handjes en natuurlijk de grote vraag: wat trek je aan als je leden van het koninklijk huis ontmoet? “Ik bleek uiteindelijk overdressed”, lacht Jeremy. “Ik had een pak aan en de rest van de groep was meer casual gekleed. Maar Willem Alexander had óók een pak aan, dus hij en ik matchten wel qua vibe, haha!”

Theedrinken met Beatrix

Prinses Máxima, beschermvrouwe van het Oranjefonds, overhandigt Wil het Appeltje van Oranje. Er wordt daarna thee gedronken met haar, koningin (nu prinses) Beatrix en prins (nu koning) Willem Alexander. “Dat was het meest memorabele moment en hét rustpunt van een volslagen hectische dag”, herinnert Jeremy zich. Landelijke en regionale media doen verslag. Welk gevoel overheerste vooral? “Hoe vereerd we ons voelden. Zo kijk ik er nog steeds op terug”, vertelt Jeremy. “En wát een erkenning voor Wil, die haar verdriet en verlies wist om te buigen naar iets constructiefs.”

Flinke klap

De snel opgedane ervaring (“zowel qua hulpverlening als het maken van begrotingen, het aanvragen van subsidies, et cetera”) en de prestigieuze prijs leveren Jeremy vrijstelling op voor bepaalde vakken. Hij loopt in het derde jaar fulltime stage bij het Vincent van Gogh Instituut ,bij de afdeling preventie (“waardoor ik helaas moest stoppen als vrijwilliger bij Boy4ever”). Hij doet de minor GGZ-psychologie en studeert af bij het HAN-lectoraat Werkzame Factoren in de Zorg. Niks staat Jeremy in de weg voor een carrière in de jeugdhulpverlening. “Toen kreeg ik helaas een flinke klap te verwerken.”

Anderhalf jaar op bed

Jeremy is bezig met zijn afstudeerproject, eind 2010, als hij op het toilet op de HAN ontdekt dat er bloed bij zijn ontlasting zit. “De huisarts vermoedde aambeien, gaf wat zetpillen en stuurde me naar huis.” Maar de klachten verdwijnen niet. “Na onderzoek bleek: colitis ulcerosa, een chronische ontsteking van de darmen.” Jeremy worstelt, maar besluit dat “dit mijn diploma niet in de weg ging zitten”. Hij slaagt inderdaad, maar betaalt een flinke prijs: hij ligt daarna anderhalf jaar op bed. “Dat was zowel afschuwelijk als een les die ik blijkbaar ‘moest’ leren: ik moest minder hard rennen en vliegen en me bezinnen.”

Ambities aanpassen

Rustig aan, met een baantje bij Albert Heijn en stapsgewijs uitbreiden, start Jeremy na een paar jaar als ambulant jongerenwerker. “Voor 18 uur per week. Rondjes rijden in dorpen, jongeren aanspreken. Dat was al veel voor me, ik was vaak bekaf. Ik besefte: ik moet mijn ambities aanpassen. Wat kan ik wel? Waar liggen mijn grenzen?” Jeremy werkt daarna vooral als straatjongerenwerker en maakt mee dat subsidies worden stopgezet en afdelingen wegbezuinigd. Hij zit zelfs een tijdje bij het UWV.

Met je poten in de klei

Gelukkig kan Jeremy via zijn netwerk al vlug bij stichting Menswel aan de slag. “Ik kon het Talenthouse overnemen, waar jongeren geholpen worden bij het ontwikkelen van hun talenten. Dat was een hele inspirerende tijd: ik ging echt weer ‘aan’.” Na tien jaar stroomt Jeremy door naar zijn huidige functie. “Ik ben consulent bij Centrum voor Jeugd en Gezin Midden Limburg en geef kortdurende pedagogische ondersteuning aan ouders en jongeren. Ik ga op basis- en middelbare scholen langs, doe webinars en spreek onder meer op themabijeenkomsten. Tevens vorm ik een brug naar hulpverlening als dit nodig blijkt.” Dit alles altijd eerst met verbinding maken als startpunt. “Wat ik van Wil bij Boy 4-ever heb geleerd, komt elke dag terug. Je leert dit vak het allermeest door met je poten in de klei te gaan staan en oprecht contact te maken. Dat is meteen mijn tip aan alle toekomstige hulpverleners.”

Ultieme erkenning

Hoe is het eigenlijk met Stichting Boy 4-ever afgelopen? “Helaas is het contact met Wil verwaterd, mede door mijn ziekteperiode.” aldus Jeremy. “Ik weet wel dat de stichting een jaar na het winnen van het Appeltje van Oranje is gestopt. De precieze redenen weet ik niet, al zal een duurder en minder huiselijk pand niet hebben geholpen. Bovendien had Wil zo’n ultieme erkenning gekregen met het Appeltje van Oranje, dat er, voor zover mogelijk natuurlijk, wellicht een stukje berusting kwam.”

Waardevolle levenslessen

Met Jeremy gaat het goed, al zal hij altijd te maken krijgen met mindere periodes vanwege zijn darmziekte. “Toch ben ik trots en tevreden met de weg die ik tot nu toe heb afgelegd. Ik geniet van mijn werk, of dat nu in gesprek is als consulent of in beweging als dansdocent, geniet van mijn zoontje en heb waardevolle levenslessen geleerd. Oh, én ik kan zeggen dat ik de koning en koningin heb ontmoet toen ze nog prins en prinses waren en thee met ze heb gedronken. Best tof, toch?! Altijd een goed verhaal op feestjes en partijen.”