Je mag best eerlijk tegen me zijn

Beste leerling,

We voeren nu al een hele tijd samen het zelfde toneelstukje op. Dat als jij aan me vraagt, zo halverwege de twee uur huiswerkbegeleiding, of je even naar het toilet mag. En ik dan reageer met: als je maar je handen wast! Waarna jij geforceerd lacht, omdat ik áltijd dat grapje maak en we allebei doen alsof je daadwerkelijk naar de wc gaat.

Want óf je hebt serieuze darmproblemen, en dan mag je deze column als niet geschreven beschouwen, óf die tien, vijftien minuten dat je weg bent, sta je buiten om het hoekje, nét uit mijn zicht, te roken of te vapen.

Dan heb je het stukje hout dat bij de deur ligt ertussen gestopt en gecontroleerd of het goed ligt. Omdat je anders moet aanbellen met de vraag of je weer naar binnen mag. En dan heb ik door dat je niet ‘even snel’ bent gaan plassen. Nee, het is makkelijker om gewoon de schijn op te houden.

Als je dan weer terug bent, steek je je hand naar me op ter begroeting, doe ik hetzelfde. Ik vraag of het allemaal lukt, of dat het fijn is dat ik nog even kom helpen bij die ene lastige wiskundevraag. Dan zeg jij dat het toch prettig is als ik even kan meekijken. Want je weet niet zeker of je sos, cas of toa moet gebruiken, of was dit toch pythagoras?

Als ik dan naast je zit, doe ik nadrukkelijk of ik de sigarettengeur die in je trui is blijven hangen, niet ruik. Ik zet straks, als je weg bent, wel een raampje open. Want als ik dat nú doe, verpest ik ons toneelstukje en dat zou zonde zijn, want we doen allebei zo ons best.

Ergens geniet ik er te veel van, dat doen alsof ik je smoesjes geloof. Omdat ik het heel cool vind van mezelf dat ik je al lang en breed doorheb. Omdat ik een volwassene ben die dat soort dingen eigenlijk niet van je hoort te weten. Maar ik doe het lekker toch, want ik heb dit perfect uitgesnoven.

Maar ergens vind ik het ook jammer. Want ik heb liever dat je simpelweg tegen me zegt: “Billy, ik heb me verdomme toch zin in een sigaret. Mag ik heel even naar buiten? Dan kan ik me daarna ook weer een stuk beter focussen op die sommen.”

En dan zeg ik: je weet dat ik het héél, maar dan ook héél dom vind dat je rookt. Maar wat fijn dat je daar eerlijk over bent. Tot over tien minuten. Misschien haalt dat het ongemak er ook wel vanaf. Dat ik niet meer overduidelijk de andere kant op kijk als ik zie dat je je sigaretten uit je tas haalt, of je vape in je zak laat glijden. Misschien durf je daarna wel nog eerlijker tegen met te zijn en te zeggen dat je wiskunde écht heel stom vindt, maar ook dat heb ik al lang door.